Se afunde, é porque pesa: o sector cultural clama contra o "desmantelamento" do CGAC
Diversas asociacións e profesionais da arte denuncian que a convocatoria da dirección por libre designación e restrinxida a funcionarios supón a perda definitiva da independencia do museo.
Se afunde, é porque pesa: o sector cultural clama contra o "desmantelamento" do CGAC
O Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), outrora buque insignia da vangarda artística en Galicia, atravesa un dos seus momentos máis críticos. O que noutrora foi un espazo de referencia internacional pola súa programación transdisciplinar e a súa autonomía, afronta agora o que o sector define como un proceso de "desmantelamento" administrativo. A última faísca que prendeu o malestar foi a decisión da Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude de convocar a praza de dirección mediante o sistema de libre designación, limitándoa exclusivamente a persoal funcionario de carreira.
Un perfil técnico fronte á "dedocracia"
A comunidade artística é clara: a dirección dun centro destas características require un perfil profesional especializado, con experiencia en xestión cultural e mediación institucional. Ao restrinxir o acceso a funcionarios (corpo A1), a Xunta deixa fóra á gran maioría de comisarias, historiadoras e xestoras independentes que posúen o coñecemento específico do ecosistema actual.
A crítica vai máis alá da forma de elección. O sector denuncia unha contradición sistémica: a Xunta non convocou prazas específicas de museoloxía para o grupo A1 nos últimos vinte anos, o que imposibilitou a consolidación dun corpo de funcionarios especialistas. "Resulta discriminatorio desestimar ás principais candidatas que poderían optar ao posto de ter existido un acceso regular á carreira funcionarial de museos", sinala o comunicado asinado por múltiples colectivos.
O camiño cara á irrelevancia
Este movemento non se entende como un feito illado, senón como o punto final dunha deriva que comezou hai anos. O manifesto "Sós CGAC" lembra fitos da perda de peso da institución:
A desarticulación do equipo: A eliminación das prazas de Comunicación (2009) e da Conservadora Xefa (2016).
A perda de patrimonio: O fin do depósito da Colección da Fundación ARCO en 2014, que supoñía un investimento anual de 90.000 euros en obra.
A perda de órganos de control: A substitución do histórico Padroado por un Consello Asesor meramente consultivo tras a integración do museo na estrutura orgánica da Consellería.
Unha fronte común pola cultura
A protesta non é unánime só entre os creadores, senón que conta co apoio institucional da Facultade de Belas Artes da UVigo, o Departamento de Historia da Arte da USC e a Mesa Sectorial del Arte Contemporáneo de España. Todos coinciden nunha demanda clara: que se desestime a convocatoria actual e se abra un proceso baseado no "Código de Boas Prácticas", público, transparente e aberto á concorrencia de profesionais do sector.
"A cultura non pode ser un elemento ornamental nin estar suxeita á instrumentalización política", conclúe o manifesto. O futuro do CGAC, e con el parte da identidade crítica de Galicia, xógase hoxe nos despachos de San Caetano.
