GALIZA – Nun movemento que esperta máis escepticismo que confianza entre os colectivos ecoloxistas, a Xunta de Galicia vén de iniciar os trámites para o novo Plano Sectorial Eólico de Galiza (PSEG). Malia que o actual plan data de 1997 e está recoñecido como obsoleto, a folla de ruta presentada polo Director Xeral de Planificación Enerxética e Minas, Pablo Fernández Vila, confirma que o novo marco normativo non será unha realidade nesta lexislatura.

Unha tramitación que chega tarde e sen moratoria

Durante a xuntanza do Comité Executivo da Enerxía, a administración autonómica estimou que o proceso de aprobación levará un mínimo de 26 meses. Este calendario sitúa o remate do procedemento fóra do actual ciclo lexislativo, o que para organizacións como ADEGA supón unha "falla de compromiso real".

A maior crítica reside en que, mentres se tramita o novo mapa, non haberá unha moratoria. Os proxectos seguirán tramitándose coa normativa de hai tres décadas e as polémicas modificacións da Lei 8/2009, o que perpetúa a inseguridade xurídica que a propia Xunta afirma querer emendar.

Sombras na participación pública e "corta-apega" ministerial

O deseño do novo "mapa base" de exclusión eólica tamén nace baixo sospeita. O Goberno galego descartou abrir un período de consultas previas para a cidadanía, limitando a participación a "mesas de traballo" e órganos internos. Este veto ás plataformas sociais e colectivos de afectados foi cualificado de "fraude" polos ecoloxistas, que xa presentaron alegacións para esixir un proceso aberto.

A falta de rigor técnico tamén quedou en evidencia na documentación presentada. O borrador de indicadores ambientais resultou ser unha tradución literal da planificación estatal do Ministerio, ata o punto de que a Xunta esqueceu borrar referencias a "zonas protexidas do Mediterráneo", un ecosistema alleo á realidade xeográfica galega.

Demandas de protección

ADEGA xa anunciou que presentará as súas propias propostas de áreas de exclusión e insistirá na necesidade de paralizar novas autorizacións mentres non se conte cunha ferramenta de ordenación rigorosa, tal e como acontece con outros instrumentos territoriais como o Plano do Litoral ou os PXOM municipais.